Obce ciało (1) - Życie czasami bywa znośne

Żeby zachować twórczość mojego najdroższego męża postanowiłam wklejać jego relacje (nie zaniecham moich). Poniżej pierwsze obce ciało w moim blogu:

Salamalejkum,

Życie czasami bywa znośne... Bardzo lubię to powiedzenie naszej poetki noblistki, nawet chyba ciut go nadużywam. Jednak tym razem dość wiernie oddaje sytuację, w jakiej się znalazłem.

Generalnie rzecz biorąc trudno się do czegoś w Kuala Lumpur („Kej-eL” – jak mówią miejscowi) przyczepić. Miasto bardzo porównywalne do Warszawy (wielkością i zaludnieniem) jest niestety: ładniejsze, nowocześniej zorganizowane (hajłeje i komunikacja masowa), a przy tym o 30-50% tańsze (porównuje się bardzo łatwo, bo 1 tutejszy ringgit to wg dzisiejszego kursu NBP dokładnie 1,02 zł). Jedyna przewaga W-wy – ciut czystsza w przestrzeniach publicznych.

Klimat tu (na razie? w tej porze roku?) całkowicie do wytrzymania: 28-32 Celsjusze, ale słońce nie pali, bo jest raczej za chmurkami. Niedogodność w tym zakresie to pewny codzienny prysznic ok. 16-tej, który np. wczoraj trwał nawet godzinę.

Z ciekawszych detali:

- jadłem żabę (pyszna!, pieczona, w łagodnym sosiku imbirowo-cebulowym)

- oglądałem JAK JEDZĄ płaszczki, rekiny, żółwie, itp., karmione przez nurka (ja byłem POD nimi, w tunelu na dnie Aquarium)

- w świątyni Śiwy chcieli mi dać hinduską komunię, ale jako znany ateista bohatersko się obroniłem

- nie skoczyłem niczym 007 z mostka łączącego Petronas Towers, bo są przejarmarcznie brzydkie! (ciut lepiej wyglądają z daleka, jako element krajobrazu – jak wieża Eiffla czy nasz PKiN)

- dowiedziałem się (w dedykowanym im muzeum), że mają tu swoich „aborygenów”, których nie zamykają w rezerwatach, a wręcz przeciwnie – dofinansowują kultywowanie tradycji i wyrównywanie szans

- zmarzłem (kilka razy!!!) w przeklimatyzowanym metrze

Acha! I nie to żebym chciał Was wk... – wręcz przeciwnie: bardzo wam współczuję! – ale gdy w Bolandzie (naszym wspólnym wesołym kraju wesołych ludzi) znów spadł śnieg i chycił mróz, ja – niestety... – taplałem się w basenie (25m) na podwórku. Sorry! A na pocieszenie: właśnie lunęło (dziś wcześniej, o 15:15).

Pozdrówka i wasze zdrowie (tym razem soczkiem z guajawy, ale i piwko, winko czy nawet cięższe frakcje – o dziwo bez problemu i rujnacji kieszeni – można w tym bądź co bądź muzułmańskim kraju nabyć; lajtowy ten ich islam...)  

T

PS. Będę pewnie coś tam co kilka dni pisywał, ale generalnie nieustająco zapraszam na bloga Ewy: www.year-in-malaysia.blogspot.com. Dziś wieczorem go pewnie uzupełni o wrażenia z weekendu, bo teraz haruje w fabryce...